Lezersbrieven die de pers niet halen!

Schokt een tekst u? Werd uw brief niet gepubliceerd? Hier kunt u hem wel aan een breed publiek laten lezen, ongecensureerd.

2006-12-01 Als twee maatjes: Finkelstein and his friend GvdB

Posted by lezersbrieven op 2006-12-01

Lezersbrief naar De Standaard ivm artikel van Guy van den Berghe

Volgens beide auteurs verdraagt Israël geen kritiek en misbruikt het de Holocaust en het antisemitisme om elke kritiek in de kiem te smoren. Beide stellingen zijn onjuist. Israël verdraagt wel kritiek maar geen kritiek die zijn bestaansreden aanvalt.

Progessievelingen van allerlei pluimage, w.o.heel veel zgn.”humanitaire organisaties” steunen de emancipatie van alle volkeren. Israël vormt daarop een uitzondering. Joden hebben volgens hen geen tehuis. Ze gunnen Israël, om allerlei motieven het licht in de ogen niet. Ze staren zich blind op de problemen inherent aan elke democratie maar zwijgen de misdaden van dictaturen dood.

Soedan? Nooit van gehoord! De genocide in Darfour wordt door hen als een detail in de geschiedenis vermeld. Israël misbruikt de bittere herinnering van de Shoa niet. Het gaat eronder gebukt. Zodra de overlevenden een vergoeding eisen voor het ondergane onnoemelijke leed worden ze als woekeraars uitgekreten. Dikwijls in een taaltje dat refereert naar nazipublicist Julius Streicher. Het Europese antisemitisme staat er weer met al zijn haat en woede. Het wordt – spijtig genoeg – kritiekloos overgenomen door de Arabische dictaturen.

Meehuilend met deze wolven is meewerken aan de voorbereiding van een nieuwe judeocide, waartoe Iran en zijn satellieten voortdurend oproepen. Daar kraait geen westerse haan naar. Dat Israël is teruggedrongen tot één vierde van het oorspronkelijk beloofde Palestina blijft onvermeld. Integendeel men eist opnieuw de helft van dit mini-staatje.

Wie zich met deze stellingen vereenzelvigt zoals beide auteurs begaat een ethische blunder. We weten maar al te goed waar deze blinde haat toe leidt. Tot massamoord. Het past een ethicus dit gedachtegoed te bestrijden of minstens er niet mee te flirten. Daar hebben onze Vlaamse intellectuelen zich vroeger en nu, steeds aan bezondigd. Het gaat van kwaad naar erger.

H. L.

Origineel artikel van Gie van den Berghe :

Wie niet pro is, is anti
Holocaust en antisemitisme als excuus
Israël verschuilt zich achter de Joodse slachtofferstatus om elke internationale kritiek op zijn Palestinapolitiek te pareren. De Amerikaans-Joodse publicist Norman Finkelstein ziet er een complot in.
Op 9 november was het weer zover: achttien Palestijnse burgers, vrouwen en kinderen, in hun slaap vermoord door Israëlische militairen. Een ongeluk, suste de Israëlische premier onmiddellijk. Jammer, maar, zo voegde hij er manmoedig aan toe, het zou vast en zeker nog gebeuren. ‘Chutzpah’ heet dat in het Jiddisch: schaamteloze brutaliteit. In Beyond Chutzpah (2005) stelt Norman Finkelstein het pro-Israëlische misbruik van holocaust en antisemitisme aan de kaak. Dat boek werd nu ook in het Nederlands vertaald.

Alle mensenrechtenorganisaties en vrijwel alle historici zijn het ondertussen eens over het verleden, heden en toekomst van het conflict in het Midden-Oosten. Bij de stichting van de Joodse staat werden talloze Palestijnen verjaagd; sinds de zesdaagse oorlog (juni 1967) worden de mensenrechten van Palestijnen systematisch geschonden; Israël voert een annexatie- en segregatiepolitiek.

De internationale gemeenschap is het er ook over eens dat alleen een twee-statenoplossing soelaas brengen kan. Israël moet zich volledig terugtrekken uit de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook; de Joodse staat moet worden erkend binnen de grenzen van voor de zesdaagse oorlog. Alleen de VS, het minuscule eilandje Dominica en… Israël stemden in 1989 tegen deze VN-resolutie.

Consensus of niet, telkens weer laait de controverse over het Midden-Oosten op. Israël blijft ongestraft VN-resoluties naast zich neerleggen, gebieden bezetten, atoomwapens maken, buurlanden binnenvallen, duizenden burgerslachtoffers maken. Om die reden, stelt Finkelstein, wordt de controverse in stand gehouden; het is een afleidingsmanoeuvre. Gaat Israël in de fout, dan worden de holocaust en de Joodse slachtofferstatus van stal gehaald. Kritiek wordt steevast afgedaan als antisemitisme. Wie niet voor dit Israël is, is anti-Joods. Wie niet pro-semiet is, is anti.

Daders worden slachtoffers, slachtoffers daders. ‘De’ Palestijnen moeten de wapens maar neerleggen. Wiens land wordt er eigenlijk bezet? Waarom wordt wie tegen bezetting in opstand komt nu eens ‘verzetsstrijder’, dan weer ‘terrorist’ genoemd?

De VS en veel Amerikaanse Joden steunen Israël door dik en dun. Zo ook Alan Dershowitz, hoogleraar rechten aan de gerenommeerde universiteit van Harvard. Een geziene figuur en een gedreven zionist, nooit verlegen om een kras standpunt. Zo houdt hij zijn studenten voor dat de taak van een advocaat er vooral in bestaat schuldigen vrij te pleiten en te voorkomen dat de ‘waarheid en niets dan de waarheid’ aan het licht komt. Kort na 9/11 verkondigde hij ook dat foltering mag als iemand informatie achterhoudt die velen kan schaden.

In 2003 publiceerde Dershowitz The Case for Israël , een schaamteloze apologie, maar in de States meteen een bestseller. Finkelstein toont nochtans minutieus aan dat het boerenbedrog is. Dershowitz zet feiten en citaten naar zijn hand, schrijft zonder bronverwijzing af uit een twintig jaar oud, pro-Israëlisch boek, neemt kritiekloos Israëlische propaganda, mythes en drogredeneringen over en fabriceert feiten waar nodig.

Finkelstein confronteert Dershowitz’ vergoelijkend verhaal met de alarmerende rapporten van internationale mensenrechtenorganisaties. Dershowitz beweert bijvoorbeeld dat de vele Palestijnse kinderen die in de twee intifada’s zijn gesneuveld ‘per ongeluk’ werden gedood. Dat terwijl alleen al tijdens de eerste intifada (1987-1993) één miljoen kogels werd afgevuurd – één kogel per Palestijns kind. Onderzoek heeft bovendien aangetoond dat de helft van de slachtoffers in het hoofd werd geraakt. Palestijnse kinderen doden, berichtte de Israëlische kwaliteitskrant Haaretz eind 2004, is helaas een peulschil geworden, het bloed van vele kinderen kleeft aan de handen van Israël. Palestijnen worden zonder vorm van proces neergeknald, soms weggemaaid van schoolbanken.

Zwelt de internationale verontwaardiging even aan, dan komt meteen een stroom desinformatie en mystificatie op gang. Men schreeuwt moord en brand, antisemitisme en holocaust. Israël zou de Jood onder de naties zijn en meer dan enig ander land aan kritiek blootstaan – terwijl uit vergelijkend onderzoek blijkt dat de Joodse staat meer dan om het even welk vergelijkbaar land gesteund en gespaard wordt. Anders dan andere VN-lidstaten die het internationaal recht met voeten treden, wordt Israël nooit getroffen door wapenembargo’s of economische sancties.

Wie Israël bekritiseert, stuurt aan op een nieuwe holocaust. In de VS neemt een en ander stilaan paranoïde vormen aan. In een in 2004 verschenen bundel, Those Who Forget the Past. The Question of Antisemitism , heeft men het over een tweede holocaust. Elke Europese natie was medeplichtig aan de jodenuitroeiing en zie, ze staan alweer klaar om ons te doden! Direct na de Tweede Wereldoorlog al werden daar plannen voor gesmeed. Israël kwam er maar als ,,concentratiekamp voor Joden” en de VS steunen dat land alleen uit angst overspoeld te worden door Joden. De Joodse staat als antisemitische samenzwering – je moet het maar bedenken.

Sommige klachten over antisemitisme zijn aantoonbaar gefabriceerd. Onderzoek naar zogenaamd antisemitische daden op een aantal Amerikaanse universiteiten liep meer dan eens op niets uit. Eind 2003 zaten de medewerkers van het European Monitoring Centre on Racism and Xenophobia zozeer verveeld met een dwaas rapport over antisemitisme dat ze het stil probeerden te houden. Toen dit als schandaal werd uitgebracht, verloor iedereen uit het oog dat het rapport wetenschappelijk gezien waardeloos was. Zo werden onder meer volgende ‘antisemitische’ vooroordelen gemeten: ,,hechte banden tussen VS en Israël”, ,,Joodse invloed op het Amerikaans beleid tegenover Israël”, ,,Israëlische misdaden tegen de menselijkheid”.

Deze ‘antisemitische’ uitspraken dateren bovendien uit de eerste helft van 2002, toen de kritiek op de Israëlische politiek oplaaide naar aanleiding van de belegering van Jenin, een Palestijns vluchtelingenkamp. Het krakkemikkige rapport besloot met de ondertussen tot mantra uitgegroeide aansporing nog meer holocaust te onderwijzen en te herdenken.

Wat de feiten betreft, heeft Finkelstein het bij het rechte eind, maar hij denkt al te zeer in complottermen. Zeker, telkens als Israël in de fout gaat, nemen pro-Israëlische publicaties, holocaustherdenkingen en antisemitisme-klachten toe, maar daarom gaat het niet om een georkestreerde campagne. Het lijdt geen twijfel dat Israël en allerhande Joodse organisaties flink manipuleren en lobbyen, maar veel van wat Finkelstein als opgezet spel afschildert, is het gevolg van reële, begrijpelijke angsten van Joden en Israëli’s, en van ingebakken pro-semitische en pro-Israëlische vooroordelen.
Gie van den Berghe

Advertisements

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s