Lezersbrieven die de pers niet halen!

Schokt een tekst u? Werd uw brief niet gepubliceerd? Hier kunt u hem wel aan een breed publiek laten lezen, ongecensureerd.

2006-12-06 Banalisering door Ludo Abicht

Posted by lezersbrieven op 2006-12-06

verzonden naar De Standaard en tegen alle ethiek van de journalistiek (zie rechten en plichten.

2. – De vrijheid van informatie, van commentaar en van kritiek verdedigen,

3. – … een essentiële informaties schrappen, noch tekst of documenten verdraaien.

9. – Nooit het vak van journalist verwarren met dit … van propagandist) aangepast.

Doorgestreepte tekst: wat het licht niet mocht zien in de krant. En daarenboven hier zonder de normale aanduiding van (…) om de lezer te informeren dat er passages geschrapt werden;

In vet gedrukt: wat de krant er zelf bijgezet heeft.

In zijn opiniebijdrage “de bedrieglijke banaliteit van racistische agressie” (DS 6/12) slaatDe heer Ludo Abicht slaat de bal mis.Turkije, stichter van het Ottomaanse Rijk,heeft eeuwenlang de zogenaamde dhimmistatus op de Joden toegepast – hen dus beschouwd aks tweederangsburgers. Dat Dit was voor hen uitermate vernederend en discriminerend. Die Deze minachting van voor de Joden werkt tot op vandaag door.Dit heeft Dat hebben Attaturk en zijn lekenstaat helaas niet kunnen keren. Weet de heer Abicht niet dat de huidige Turkse premier, Erdogan, tot een moslim-fundamentalistische partij behoort? In tegenstelling met wat de auteur beweert is het dus wél mogelijk dat de Turken hun afkeer voor de Joden in hun nieuwe thuisland hebben geïmporteerd.

Dat de moslims het bestaan van Israël als een kaakslag beschouwen bevestigt mijn stelling. Dat Turkse boefjes zouden onwetend zijn over wat steniging betekent is dan ook een flauwe grap.Kinderen met fysiek geweld bestoken is ethisch ontoelaatbaar. Dat de Beringse politie heeft laten betijen is o,vergeeflijk. Maar Ludo Abicht heeft wel gelijk wanneer als hij stelt dat ons onderwijs onvoldoende aandacht besteedt aan de geschiedenis van het Europees antisemitisme met als orgelpunt de SHOA. Maar wat wil je,in een land waar professoren de SHOA bestempelen als overjaars en overtrokken en waar andere pientere auteurs zoals Lucas Catherine brochures de wereld insturen die bol staan van het rauwste antisemitisme.

H.L.

Origineel artikel

De bedrieglijke banaliteit van racistische agressie

Turkse jongeren wordt antisemitisme niet met de paplepel ingegeven, schrijft Ludo Abicht. Het gedrag van de stenengooiers in Beringen moet anders verklaard worden: ,,Een misplaatste lokale imitatie van de Intifada. De onwetendheid regeert.”
GISTEREN citeerde Marc Rubens, de procureur van Hasselt, uit het evangelie in De Standaard. ,,Ze beseften niet wat ze deden”, zei hij over de Turkse jongeren die stenen gooiden naar de chassidische schoolkinderen. Maar in tegenstelling tot Jezus voegde hij er niet aan toe: ,,Heer, vergeef het hen.” Hij had gelijk: jongeren die met stenen naar andere kinderen gooien moeten op zijn minst inzien dat zoiets niet ongestraft kan blijven. Maar dat het hier om chassidische schoolkinderen ging, dat wil zeggen joden die opvallend ‘joods’ gekleed gaan, doet vragen rijzen.
Waarom vallen Turkse jongeren uitgerekend joden aan? Uit de geschiedenis weten we dat de Spaanse en Portugese joden die tussen 1492 en 1497 door de rooms-katholieke heroveraars uit het schiereiland verdreven werden vooral naar het Ottomaanse rijk vluchtten, waar ze gastvrij ontvangen werden. Tot de recente aanslagen in Istanbul was de positie van de joodse gemeenschap in Turkije, een bijna volledig islamitisch land, benijdenswaardig in vergelijking met de meeste andere christelijke en islamitische landen. Deze jongeren, die waarschijnlijk hier opgegroeid zijn, kunnen hun negatieve houding tegenover de joden dus niet uit het land van herkomst van hun ouders en grootouders meegebracht hebben.

Het gaat om een antisemitisme dat hier gegroeid is als gevolg van de gebeurtenissen in Israël en Palestina, die door de meeste moslims beschouwd wordt als een directe confrontatie tussen ‘de joden’ en ‘de islamieten’. De beelden van het conflict tussen Israël en de Palestijnen maken een veel sterkere indruk op islamieten dan op de rest van de bevolking: de dagelijkse vernedering van hun islamitische ‘broeders en zusters’ door de Israëlische regering leidt blijkbaar tot een afkeer van ‘de joden’ in het algemeen.

Dat wijst op een dubbele onwetendheid: in de eerste plaats is het conflict in het Midden-Oosten geen godsdienstoorlog tussen het jodendom en de islam, maar een conflict over land, water en politieke rechten. Natuurlijk zijn er in beide kampen fundamentalisten te vinden die de religieuze tegenstellingen vooropstellen, maar dat was tot nog toe niet de houding van de PLO of de Israëlische regering. En ten tweede schenen deze jongeren niets te weten over de eeuwenlange discriminatie en vervolging van de joden in het christelijke Europa, van de anti-judaïstische maatregelen en pogroms tot het moderne antisemitisme dat tot de systematische uitroeiing van miljoenen joden geleid heeft. Had dit niet vanzelfsprekend een belangrijk onderdeel van het geschiedenisonderwijs in Vlaanderen en de rest van Europa moeten zijn? Dan hadden die jongeren in Beringen wellicht even nagedacht voor ze met hun verwerpelijke actie begonnen.

Het gevaar is groot dat dergelijke incidenten bij de joodse medeburgers het gevoel aanwakkeren, dat er inderdaad ,,een nieuwe vorm van antisemitisme” in Europa aan het opkomen is, en dit ondanks alle welgemeende pogingen van regeringen, opvoeders en de media om dit te vermijden. Het ,,oude antisemitisme” was eerst het werk van kleine groepen anti-joodse racisten die alle problemen van de samenleving aan een geheimzinnige, maar als reëel ervaren joodse samenzwering toeschreven en open stonden voor de meest idiote beschuldigingen aan het adres van de joodse ,,kapitalisten en socialisten”.

In de twintigste eeuw was de invloed van deze jodenhaters zo groot geworden, dat heel wat regeringen – en niet alleen die van het Derde Rijk – van dat antisemitisme een regeringsprogramma maakten, om de jodenvervolging daarna met zogenaamd legale middelen te kunnen uitvoeren. Ik denk niet dat het correct is de huidige situatie zonder meer met die van de jaren dertig en veertig te vergelijken. Maar we moeten wel beseffen dat elke vorm van racistische discriminatie in crisistijden, bijvoorbeeld als gevolg van massale werkloosheid, andere proporties kan aannemen.

We doen er voor de joodse medeburgers, voor ons en ook voor die islamitische jongeren goed aan, de onwetendheid af te bouwen en tevens al onze diplomatie te gebruiken om de volkeren in het Midden-Oosten te helpen een oplossing te vinden voor een conflict dat al meer dan een halve eeuw aansleept en de gevreesde ,,botsing der beschavingen” stap voor stap een stukje dichterbij dreigt te brengen. Tot in Beringen-Mijn, waar wel andere, sociale problemen om onze aandacht vragen dan een misplaatste lokale imitatie van de Intifada.

Ludo Abicht
(De auteur is filosoof en Midden-Oostenkenner.)

Advertisements

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s