Lezersbrieven die de pers niet halen!

Schokt een tekst u? Werd uw brief niet gepubliceerd? Hier kunt u hem wel aan een breed publiek laten lezen, ongecensureerd.

2007-01-07 Zwarte of joodse slachtoffers tellen niet meer mee?

Posted by lezersbrieven op 2007-01-07

Ingezonden naar De Morgen

Net op het ogenblik dat Abou Mazen en Hamas-president Hanieyh elkaar naar de keel staan, publiceert Frank Schlömer in DM een opstel over de “apartheidsmuur”van Israël. Dat is een veelzeggend afleidingsmanoeuvre. Esti Tsal en Yehudit Kesher, beide lid van Machsom Watch, verdienen billekoek. De term “muur” is immers absurd want minder dan vijf procent van de barrière bestaat uit muur. Maar “apartheidsmuur” klinkt zoveel beter in Eurabia. Beide dametjes, noch Frank Schlömer hebben het, opmerkelijk genoeg, nooit gehad over de joodse slachtoffers van de moslimterreur. Misschien gaat het hier wel om een “faits divers”, zoals Pax Christi onlangs de islamitische zelfmoordaanslagen benoemde? Het is in elk geval bizar .

Ik vul de informatie eventjes aan. In de periode september 2OO1 (het begin van de door de Palestijnse Autoriteit begonnen terreuroorlog)en 18 juli 2004 kwamen 972 Israëli’s om het leven, 545 van hen bij bomaanslagen en de overigen bij aanslagen met vuur- wapens en lynchpartijen. Er vielen 6488 gewonden waarvan ongeveer dertig procent met blijvende invaliditeit. Het veiligheidshek heeft geleid tot een dramatische daling van het aantal geslaagde terroristische infiltraties. Dat is de motivatie voor de aanleg van het hek, niet gebiedsuitbreiding, wat baarlijke propagandistische nonsens is. Dat onze westerse media de joodse slachtoffers onvermeld laten en oorverdovend zwijgen over de 400.000 zwarte doden in Darfour, en de 2.500.000 zwarte vluchtelingen is kenmerkend. Dit zou het vermoeden kunnen doen rijzen dat we hier te maken hebben met een vorm van verwrongen racisme? Joodse en zwarte slachtoffers blijken zoveel minder belangrijk, dan de hinder die Palestijnse Arabieren ondervinden van het Israëlische veiligheidshek, dat zij nota bene zelf hebben uitgelokt. In Darfour staan geen joodse vrouwtjes te krijsen tegen de Soedanese beulen. Dat kan geen toeval zijn.

Tsal en Kesher zijn jokkebrokken en draaiers van formaat. Ze bestempelen het veilig- heidshek als een apartheidsmanifestatie. Maar Israël is geen apartheidsstaat, het zionisme is geen racisme, dat staat als een paal boven water. In Israël wonen mensen van meer dan honderd verschillende origines en met zeer uiteenlopende ethnische achtergronden. Er leeft bijvoorbeeld een aanzienlijke groep zwarte joden uit Ethiopië. Deze mensen worden niet uitgemoord door een Israëlische versie van door de staat betaalde Jajaweed-milities. Wel integendeel. Het is dus onjuist om zionisme als een vorm van racisme te bestempelen. Dit is wel het geval met het Islamitisch Fundamentalisme. Voor niet-moslims is het vrijwel onmogelijk zich in een arabische staat te laten naturaliseren. In Saoedi-Arabië, de facto de felste apartheidsstaat ter wereld, komen niet-moslims gewoonweg niet aan de bak. Zij krijgen er zelfs geen voet aan wal. De arabische inwoners van Israël daarentegen genieten de volle rechten van hun staatsburgerschap. Ze hebben er zelfs een behoorlijk aantal verkozenen in de Knesset. Anoniem geven ze trouwens grif toe dat ze het in Israël beter hebben dan in de omliggende Arabische Dictaturen.

Bij het bouwen van het veiligheidshek werd trouwens rekening gehouden met tegen- strijdige belangen-bescherming tegen terreur vs. comfort van de Palestijnen, archeologie en ecologie vs. een menselijk artefact-.

Het is dus zeker niet de bedoeling zomaar de Palestijnen wat te treiteren of het landschap brutaal te schenden. Er worden ook niet willekeurig Palestijnen gedood of opgesloten anders stond de Wereld reeds lang op zijn antizionistische kop. Tot slot bestempelen Tsal en Kesher de correcte omschrijving van Israël als enig democratisch land in het Midden-Oosten als sloganeske onzin. Zij gaan voorbij aan het feit dat hun gedrijf en gekijf alleen mogelijk is in een democratisch regime. In Ramallah, Caïro of Damascus bestaan vredesbewegingen gewoon niet. Dat is veelzeggend voor het democratisch gehalte van deze Arabische regimes. Ook de artikels met kritiek op wat er fout gaat in Israël op p. 23 van DM vormen het beste bewijs van het democratisch gehalte van de staat Israël. Daar krijg je nu eenmaal geen nekschot als je de regering bekritiseert.

Hoe een land zijn oppositie behandelt is de thermometer van de gezondheid van die Staat. Met dit meetinstrument blijkt Israël een kerngezonde democratie. Zijn Arabische buren echter blijken dan in een verregaande comateuze toestand te verkeren.

H. L.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s