Lezersbrieven die de pers niet halen!

Schokt een tekst u? Werd uw brief niet gepubliceerd? Hier kunt u hem wel aan een breed publiek laten lezen, ongecensureerd.

2007-01-12 Toestand Palestijnen Westelijke Jordaanoever.

Posted by lezersbrieven op 2007-01-12

Toestand Palestijnen Westelijke Jordaanoever.

Knack nr.2 van 10 tot 16 januari 2007, p.82-84 hanteert de “semantocidische” benaming voor de ten westen van de rivier de Jordaan gelegen landstreken Judea(in het Hebreeuws:Yehouda) en Samaria (in het Hebreeuws Sjomron), die tezamen de bakermat van de Joodse beschaving vormen. De term Westbank(“Westelijke Jordaanoever”)werd in 1950 ingevoerd door Jordanië,toen dat land die in 1948 bezette gebieden ANNEXEERDE. Tot de annexatie,die overigens uitsluitend door Groot-Brittanië en Pakistan werd erkend, heette Jordanië nog Transjordanië (het “over-Jordaanse”). Genoemd naar de Jordaan, bestond Jordanië in de politieke visie van de machthebbers in Amman uit twee “oevers”, de Oostoever (East Bank)en de Westoever(West Bank). De invoering van deze terminologie had twee voordelen. In de eerste plaats werden de oorspronkelijke namen van de kaart gewist, hetgeen moest bijdragen aan de ondermijning van de Joodse aanspraken op Judea en Samaria.Dat was 1.800 jaar eerder ook al gedaan door de Romeinse Keizer Hadrianus, die Judea omdoopte in Palestina om de naam van Israël uit te wissen.Daarnaast suggereerde de nieuwe benaming ,gekoppeld aan de nieuwe staatsnaam Jordanië,een logische staatkundige eenheid,terwijl de eenzijdige annexatie van 1950 volkenrechtelijk volkomen illegaal was en bijgevolg nimmer werd erkend.Bovendien wordt het een probleem hoe deze streken te benoemen als de oorspronkelijke namen politiek ongewenste associaties oproepen. Judea betekent immers letterlijk “Land van de Joden”en net als Samaria is het bezaaid met plaatsen uit de Joodse geschiedenis. Het zijn geen “bijbelse”benamingen maar gewoon de Hebreeuwse namen van die gebieden, net zoals Jeruzalem niet de bijbelse naam van het Arabische al-Koeds (“De Heilige”) is, maar haar aan het Hebreeuws Jeroesjalajiem ontleende naam.

Jordanië heeft in 1988 zijn aanspraken op het gebied ten westen van de Jordaan ten gunste van de PLO laten vallen. De termen”West Bank” en”Westelijke Jordaanoever” worden echter nog steeds gebruikt om de Joodse aanspraken te ontkennen. De 144 Joodse Gemeenschappen
in Judea en Samara zijn overwegend gevestigd op de voorheen kale heuveltoppen. Maar iets meer dan 10% ervan is gelegen in de Jordaanvallei, die in het midden wordt doorsneden door de Jordaan. Alleen in het westelijk deel van de vallei zijn Joodse Gemeenschappen gevestigd. Het oostelijke deel van de vallei ligt in het Koninkrijk Jordanië,waar het voor joden VERBODEN is zich te vestigen. Waarom verzwijgt Simone Korkus dit, en heeft zij het uitsluitend over de moeilijkheden bij gezinshereniging van Palestijnen in dit gebied?

Het merendeel van de Palestijnse Arabieren die tijdens de oorlog van 1948 het gebied verlieten deed dat vanwege het oorlogsgeweld of in reactie op oproepen van Arabische leiders om tijdelijk te evacueren. Het gaat in totaal om niet meer dan 650.000 personen.

Mevrouw Simone Korkus zwijgt angstvallig over de meer dan 850.000 Joden die in 1948 uit de Arabische wereld moesten vluchten. Omdat de Palestijnse nakomelingen zich volgens
de VN eveneens het predikaat vluchtelingen kunnen aanmeten, bestaat de “Palestijns-Arabische vluchtelingengemeenschap” thans uit miljoenen personen, waarvan er meer dan een miljoen het Jordaanse staatsburgerschap bezitten en derhalve normaal gesproken helemaal niet als bonafide vluchtelingen te klassificeren zijn.

In 1922 werd 78 % van Palestina voor Joodse vestiging afgesloten en in 1946 werd het gebied onafhankelijk. Meer dan 70 %van de Jordaniërs kan als Palestijns-Arabisch worden getypeerd. Het andere bevolkingsdeel bestaat uit relatief recente immigranten uit Saoedie-Arabië en van de Kaukasus. Zowel demografisch als territoriaal gezien hebben de Palestijnse Arabieren hun recht op zelfbeschikking ruimschoots in de praktijk kunnen brengen. In geen enkel ander geval heeft een volk serieus aanspraak kunnen maken op twee staten;Tenslotte geven de VN-resoluties de Palestijnen geen “recht op terugkeer”. Resolutie 194,die op 11 december 1948 door de Algemene Vergadering werd aangenomen, beveelt aan dat “vluchtelingen moeten worden toegestaan”terug te keren. Bovendien is die toestemming onderhevig aan twee voorwaarden:dat de vluchteling terug wil keren, en dat hij in vrede met zijn buren wil leven. Het geweld dat in september 2000 uitbrak slaat alle hoop op vreedzame coëxistentie tussen Israëli’s en massa’s terugkerende vluchtelingen echter de bodem in. De terugkeer zou uitsluitend “op de kortst mogelijke termijn” moeten plaatshebben. Een terugkeer, meer dan een halve eeuw na dato, lijkt in dat opzicht onredelijk.

Dit ruikt sterk naar een poging tot demografische verstikking van de Joden. Ook de “gezinshereniging” wordt daartoe gebruikt. Ook Westerse landen, w.o.België worden met deze heimelijke politieke agenda geconfronteerd. Alleen in democratiëen wordt over moeilijkheden terzake geklaagd. In de Arabische dictaturen, met Saoedie-Arabië op kop, komt een niet-moslim er gewoon niet in. Dus daar stelt zich geen immigratieprobleem. Laat staan een “gezinsherenigingsdrama”.

Dat is de realiteit. En daar zwijgen onze media over in alle talen.Israël aanvallen is veel gemakkelijker.Daar riskeer je immers je leven niet mee.

Y. V.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: