Lezersbrieven die de pers niet halen!

Schokt een tekst u? Werd uw brief niet gepubliceerd? Hier kunt u hem wel aan een breed publiek laten lezen, ongecensureerd.

2007-03-30 Een lezersbrief die De Standaard niet mocht weigeren

Posted by lezersbrieven op 2007-03-30

Deze lezersbrief haalde De Standaard wel. In vet en doorgestreept wat het daglicht niet mocht zien. In vet wat de krant veranderd of toegevoegd heeft.
Waarde redactie
Een reactie op EEN AANBOD DAT ISRAEL NIET MAG WEIGEREN.
Israël

Eén regel lijn in het opiniestuk van Brigitte Herremans (DS 29/03) haalt haar betoog onderuit: “Het Israëlisch-Palestijns conflict vind zijn oorsprong in 1948, toen Israël bij zijn oprichting meer dan 440 Palestijnse dorpen vernielde en 750.000 Palestijnen werden verjaagd of op de vlucht sloegen.”Het is toch een historisch feit dat het waren de Arabische buurlanden waren die in 1948 de agressie tegen het jonge Israël begonnen. De getallen van het aantal vluchtelingen kloppen dan wel ongeveer, de verpakking echter is een leugen.

Zonder Arabische agressie in 1948 zouden er immers geen vluchtelingen zijn. Er is een vergelijking mogelijk tussen Nazi-Duitsland met de Arabieren. De Nazi’s die in 1939 de oorlog tegen Polen begonnen verloren als een gevolg hiervan in 1945 gebied aan Polen. De Duitse vluchtelingen uit het oosten werden in het westen opgevangen en geïntegreerd. De nieuwe Oder-Neisse grens tussen Polen en Duitsland werd later aanvaard en werd zo een garantie voor een blijvende vrede in Europa.De Palestijnse vluchtelingen daarentegen werden vanaf 1948 in kampen gehouden zonder uitzicht op een toekomst. Ook de oorlog van 1967 die door Israël gewonnen werd was in de eerste plaats een verdedigingsoorlog tegen de Arabische agressie. Deze oorlog resulteerde in de hereniging van de sinds 1948 gedeelde stad Jeruzalem. Dit jaar zal het in de maand juni veertig jaar geleden zijn dat Oost-Jeruzalem door de Israëli’s op Jordanië veroverd werd. Want dit valt ook op wanneer we de geschiedenis ernstiger bestuderen. Tussen 1948 en 1967 werd er geen Palestijnse staat op de Westbank of in Gaza opgericht. Integendeel Jordanië en Egypte annexeerden ieder hun deel van de Palestijnse koek. Dit alles speelde zich tijdens de koude oorlog tussen de toenmalige Sovjet-Unie en het Westen af. De Arabische legers van de buurlanden van Israël werden toen door de Sovjets bewapend en opgeleid. Maar deze epoque ligt achter ons en nu zou het Midden-Oosten moeten volgen. Sinds de val van de Berlijnse muur en het uiteenvallen van de Sovjet-Unie hadden we de conferentie van Madrid, later gevolgd door de Oslo-akkoorden. Jordanië heeft sindsdien zijn claim op de westelijke Jordaan-oever opgegeven. Zo ook Egypte dat al met de Camp David akkoorden in de jaren zeventig voor de Gaza strip bedankte.

Ik geloof dat de vredeswil van Israël ernstig is. Onderhandelingen in het verleden hebben al aangetoond dat Israël bereid is om op heel veel op te geven, maar niet alles. De eis van de Arabieren om Jeruzalem opnieuw op te delen is onaanvaardbaar. Evenmin zal de natuurlijke territoriale uitbreiding van de stad sinds 1967 moeilijk bespreekbaar zijn. Het conflict is trouwens niet alleen een territoriaal conflict maar ook een religieus conflict. In de door uw krant gratis verspreide korans kan men in soera 17 lezen dat het volgens dit boek en religie het de joden slechts twee maal vergund werd om ‘verderf te verspreiden’ en de logische exegese hieruit moet zijn dat met de tweede vernietiging van de tempel in Jeruzalem in 70 AD, door de Romeinen, het lot van de joden bezegeld was. Het feit dus dat de joden voor een derde maal in hun lange geschiedenis in Jeruzalem zitten is voor fundamentalisten onaanvaardbaar. Het moderne Israël echter is een seculiere staat en de eerste democratie in de regio. Het is niet meer dan logisch en zou begrijpelijk moeten zijn dat zij alleen willen onderhandelen met mensen die hun bestaansrecht erkennen. Dat de laatste Palestijnse verkiezingen gewonnen werden door een religieuze partij die Israël in zijn geheel weg wil is een tragedie voor alle partijen. En een democratie is meer dan verkiezingen alleen. Een ware democratie is in de eerste plaats gegrondvest op een grondwet, scheiding der machten, enz. Israël is vragende partij om vrede. De bal ligt bij de Arabische leiders. Aan hen om realistische voorstellen te doen en aldus de Arabieren op de Westbank terecht hoop op een betere toekomst te bieden.

R.T.D.
—-
Hieronder het opiniestuk waarop gereageerd werd.
Het opiniestuk van Pax Christi heeft 4.272 tekens. De reactie van R.T.D. had er 4031. De gepubliceerde lezersbrief hield er maar 462 tekens aan over. De Standaard heeft er dus 81% van geknipt en liet eigenlijk maar een antwoord toe dat 18% van het opiniestuk vertegenwoordigt. Is dit toevallig?
Men merke ook op dat het “team” van de opinie pagina van DS, Tom Heremans en Filip Salmon, minder gesnoeid hebben in de originele tekst van Pax Christi en dan nog vooral de zinnen die volgens hen niet voldoende anti-Israëlisch waren. De anti-Israëlische opinie van de krant is ook “zonneklaar” geworden, om nog niet te spreken over de negationistische spotprent verschenen in de krant van 1 februari 2007.

—-

Een aanbod dat Israël niet mag weigeren

VOLGENS Abba Ebban, ex-ambassadeur van Israël bij de Verenigde Naties, ,,missen de Palestijnen nooit de kans om een kans te missen”. Die uitspraak geldt meer en meer voor Israël dat niet geïnteresseerd lijkt in rechtvaardige en duurzame vrede. Sinds de start van het vredesproces in 1993, laat het geen kans onbenut om zijn annexatiebeleid in de bezette Palestijnse gebieden verder te zetten. Bovendien weigert het zich echt te engageren voor vredesonderhandelingen, omdat het naar eigen zeggen ‘geen partner voor vrede’ heeft. Voor de meerderheid van de Palestijnen blijft de tweestatenoplossing echter onverminderd gelden. Ook de Arabische Liga haalt het Arabische vredesinitiatief van 2002 onder het stof en besprak het gisteren, op de top van 28 maart in Riad. De vraag is dan ook of Israël het plan nu een kans zal geven.

Het is positief dat premier Olmert en minister van buitenlandse zaken Livni het plan nu verwelkomen. In 2002 schoot de Israëlische regering het immers onmiddellijk af. De tijden waren toen anders. Aan de vooravond van de Amerikaans geleide ‘oorlog tegen het terrorisme’ bestond de hoop dat preventieve oorlog en unilateralisme een nieuw Midden-Oosten zouden creëren. Die hoop bleek ijdel en de strategische omgeving rond Israël is geëvolueerd. De Verenigde Staten vinden geen uitweg uit het moeras van Irak en hebben de hulp van hun bondgenoot Saoedi-Arabië meer dan ooit nodig. Dit betekent dat ze Israël ervan moeten weerhouden om Saoedi-Arabië tegen de borst te stuiten. In ruil voor zijn hulp aan de ‘soennitische alliantie’ die de Verenigde Staten in een wanhopige poging om op gang probeert te trekken om de situatie in Irak te stabiliseren, vraagt Saoedi-Arabië respect voor het Arabische vredesplan. Zo gezegd, zo gedaan.

De Israëlische excellenties zien het plan als een ‘basis voor onderhandelingen’, en stellen dat er nog aan getornd moet worden. Hier beginnen de problemen. Saoedi-Arabië is erin geslaagd de 22 landen van de Arabische Liga achter het vredesinitiatief te scharen, en stelt het voor als de laatste kans op vrede. Het behoud van de status quo blijkt immers fataal voor de regio, en daarmee voor de wereldvrede. Daarom herhalen de Arabische landen hun belofte op de erkenning van Israël en duurzame vrede. In ruil daarvoor moet Israël zich, conform het internationaal recht en de voorafgaande vredesvoorstellen, terugtrekken tot de grenzen van vóór 1967, de oprichting van een Palestijnse staat met Oost-Jeruzalem als hoofdstad mogelijk maken en zich engageren tot een ‘overeengekomen en rechtvaardige oplossing’ voor de vluchtelingen in overeenstemming met, de niet-bindende, resolutie 194 van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties.

Voor Israël kan dat laatste punt geen voorwerp van onderhandelingen zijn, al zijn de twee voorafgaande eisen evenmin inlosbaar. Een rechtvaardige oplossing voor de vluchtelingen van 1948 is ondenkbaar voor Israël. Het ziet dit als een bedreiging van zijn bestaansrecht en weigert resoluut hier een dialoog over aan te gaan. De terugtrekking tot de Groene Lijn, de internationaal aanvaarde grens tussen Israël en de Westelijke Jordaanoever, is bijna even onbespreekbaar. Zo maakte minister Livni gewag van een droom. Ze verwees hierbij impliciet naar de verklaring van president Bush in 2004, ‘dat de terugkeer tot de grenzen van vóór 1967 onrealistisch is.’ In mensentaal betekent dit dat Israël de grote nederzettingsblokken behoudt en tot 45% van de Westelijke Jordaanoever kan annexeren, via de bouw van de Muur en de reeds aangekondigde annexatie van de Jordaanvallei. Een leefbare Palestijnse staat is dan inderdaad niet meer dan een droom.

Want wat wil Israël? Niets anders dan het al die jaren wou: vrede zonder toegevingen. Een unilaterale oplossing waarbij de Palestijnen afzien van hun rechten. Israël wil een eigen versie maken van het Arabische vredesplan, zonder verwijzingen naar het internationaal recht. Maar zoals Libanees journalist Rami Khouri schrijft, ,,is het geen oplossing om Israël gewoon zijn zin te geven”. Dat biedt geen uitkomst maar een bekrachtiging van het recht van de sterkste. De Arabische landen stelden dat het een strategische fout zou zijn mocht Israël opnieuw ‘neen’ zeggen. Dat lijkt misschien onbuigzaam, maar het is niet meer dan logisch. Het voorstel is gebaseerd op het internationaal recht, en vraagt niet meer of niet minder dan de uitvoering van de tweestatenoplossing, die al decennia op zich laat wachten.

Dat de Arabische landen een onderhandelde oplossing vragen voor het vluchtelingenprobleem, getuigt evenmin van extremisme. Het Israëlisch-Palestijns conflict vind zijn oorsprong in 1948, toen Israël bij zijn oprichting meer dan 440 Palestijnse dorpen vernielde en 750.000 Palestijnen werden verjaagd of op de vlucht sloegen. De vluchtelingen zijn ondertussen met meer dan 5 miljoen. Ze zijn er, ze leven vaak in mensonwaardige omstandigheden. Deze mensen kunnen niet zomaar onder de mat worden geschoven. , ook al doet Israël nog zo hard zijn best om moord en brand te schreeuwen als het onderwerp aan bod komt bij onderhandelingen. Een onderhandelde oplossing is een noodzaak.

De internationale gemeenschap heeft Israël veel te lang het recht gegeven om af te wijken van het internationaal recht. Het resultaat is navenant: 135 nederzettingen en 600 checkpoints op de Westelijke Jordaanoever, de grootste openluchtgevangenis ter wereld in de Gazastrook, stijgende armoede ten gevolge van de jarenlange afgrendelingen, bijna dagelijkse aanvallen van het Israëlische leger in steden als Nabloes en Hebron, en burgers die aan een wetteloosheid zijn overgeleverd. Uiteraard is de Palestijnse Autoriteit mede schuldig aan dat laatste. Bovendien is het meer dan problematisch dat er nu een partij aan de macht is die Israëls bestaansrecht niet expliciet erkent. Maar dat is geen reden om Israëls straffeloosheid te blijven tolereren. Het is zonneklaar dat Israël misbruik maakt van de internationale verwarring omtrent Hamas om zijn expansiebeleid op te drijven. Israël maakt de tweestatenoplossing kapot, tot er niets meer overblijft om te onderhandelen.

Het is de plicht van de internationale gemeenschap om in te grijpen, niet alleen om de rechten van het Palestijnse volk, maar ook om de veiligheid van Israël en de wereldvrede. De Europese Unie kan zich niet langer verschuilen achter het feit dat het een ‘player’ zoals de Verenigde Staten in plaats van een ‘payer’ wil worden en daarom niet te veel kan hameren op het internationaal recht. België kan zich evenmin blijven verschuilen achter het feit dat het zo moeilijk is om binnen de Europese Unie een consensus te bereiken over dit thema. Door haar passiviteit en het schrille contrast tussen haar ronkende verklaringen over het respect voor het internationaal recht door beide partijen en de steeds nauwere relaties met Israël, verzaakt de Europese Unie niet alleen aan het internationaal recht, maar ook aan haar eigen Gemeenschapsverdrag.

Minister De Gucht, die op rondreis in het Midden-Oosten was, moet een duidelijk standpunt innemen.

Als Israël een bevoorrechte relatie wil blijven behouden met België en met de EU, dan moet het niet alleen de lusten, maar ook de lasten dragen. Daarom zou het een strategische fout zijn als Israël opnieuw een vredesplan naast zich neerlegt.
Brigitte Herremans
(De auteur is medewerker Midden-Oosten voor Broederlijk Delen-Pax Christi Vlaanderen.)

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s