Lezersbrieven die de pers niet halen!

Schokt een tekst u? Werd uw brief niet gepubliceerd? Hier kunt u hem wel aan een breed publiek laten lezen, ongecensureerd.

2007-09-07 De “ethicus” van De Standaard?

Posted by lezersbrieven op 2007-09-07

Deze korte lezersbrief mocht ook het daglicht niet zien vanwege de heren Tom Heremans, Dominique Minten en Peter Vandermeersch
Ethicus?
Met zijn bespreking van het boek van Walt en Marsheimer schijnt Gie van den Berghe, de man die ooit het verschil tussen anti-zionisme en antisemitisme niet wist, ook niet zo goed op de hoogte te zijn wat er echt gebeurt. Zo is Gaza sinds augustus 2005 reeds “Judenfrei” en heeft de Hamas begin dit jaar zelf de bevrijding ervan aangekondigd. Indien er nu één bezetter is dan is het de Hamas. Ook weet de ethicus niet dat Israël er vanaf het begin bij de VS op aangedrongen had dat Iran een groter gevaar voor de wereldvrede betekende dan Irak; dat bleek uit een interview met de schrijvers van zijn vergoddelijkt boek. Van den Berghe lijdt blijkbaar ook aan geheugenverlies want tijdens de eerste golfoorlog was Israël het slachtoffer van talrijke raketaanvallen van Saddam Hussein op burgerdoelen. Ook het dagelijks afvuren van Hamas raketten op Israël schijnt voor hem niet belangrijk te zijn. Heeft die ethicus en “holocaust-specialist” eerst nog minstens 6 miljoen doden nodig om zich voor de problemen van Israël te interesseren?

R.R

—-

Origineel artikel

De Verenigde Staten van Israël

Waarom is het Amerikaanse buitenlandse beleid zo gunstig voor Israël? Is het een samenzwering? Een geheim verbond? Het is een lobby.

Aan de vooravond van een Amerikaans verkiezingsjaar zijn alle presidentskandidaten het over één zaak roerend eens: onverminderde steun voor Israël. De anders zo kritische politici maken vrolijk abstractie van de desastreuze gevolgen van deze politiek voor de VS en het Amerikaanse volk. Hun houding wordt niet ingegeven door de zogenaamd vitale strategische positie van de Joodse staat, die al evenmin een onmisbare partner is in de ‘oorlog tegen het terrorisme’. Strategisch gezien is Israël sinds het einde van de Koude Oorlog een blok aan het been van de VS, en de nauwe band tussen beide landen maakt het terreurprobleem voor de Amerikanen alleen maar groter.

Ook morele argumenten snijden geen hout. De Joodse staat is geen kwetsbare David die het tegen een Arabische Goliath moet opnemen. Integendeel, mede dankzij de VS heeft Israël een aanzienlijk militair overwicht in de regio, waar het de enige nucleaire macht is. Overigens zouden morele overwegingen de VS eerder moeten aanzetten tot steun aan de Palestijnen, gezien de brute behandeling die hen te beurt valt in de Bezette Gebieden. Maar neen, alle hulp blijft naar de Joodse staat gaan, wat die ook uitricht.

De werkelijke oorzaak van deze onvoorwaardelijke steun – die zo schril afsteekt bij die aan hulpbehoevender landen – is de politieke macht van de Israëllobby. Die lobby speelt ook een sleutelrol in de vormgeving van het Amerikaanse Midden-Oostenbeleid. Hij is mee verantwoordelijk voor de gespannen relatie tussen de VS, Iran en Syrië, en had een groot aandeel in de Amerikaanse beslissing om Irak binnen te vallen. Die oorlog is inmiddels uitgegroeid tot een ramp voor de VS en een zegen voor Iran, toch Israëls meest gevreesde tegenstander.

Maar er verandert niets. Midden vorig jaar bleven de VS, bijna als enige natie, Israël steunen in de strategisch domme en moreel verkeerde oorlog tegen Libanon en de Hezbollah. Dat bracht niet alleen veel leed teweeg, Hezbollah kwam versterkt uit de strijd, Syrië en Iran werden nog dieper in mekaars armen gedreven.

Het door de Israëllobby geïnspireerde Amerikaanse Midden-Oostenbeleid voedt anti-Amerikanisme in de Arabische en islamitische wereld; is een bron van spanning tussen de VS en hun bondgenoten; vergroot de kans op anti-Amerikaanse terreurdaden en brengt de nationale veiligheid van de VS in gevaar.

De Israëllobby schaadt zelfs Israël. Zonder zijn aanhoudende druk hadden de VS hun financiële en diplomatieke macht kunnen aanwenden om Israël ertoe te overhalen geen Joodse nederzettingen meer neer te poten op Palestijns grondgebied. Ze hadden ze kunnen helpen bij het creëren van een levensvatbare Palestijnse staat. Israëls positie zou dan een stuk florissanter geweest zijn. Terwijl nu, door de toenemende apartheidspolitiek, de Palestijnen geradicaliseerd zijn en almaar minder bereid tot vredesonderhandelingen.

Dat is in een notendop de stelling van John Mearsheimer en Stephen Walt, Amerikaanse hoogleraren politieke wetenschappen en internationale betrekkingen. Ze brachten ze voor het eerst onder woorden nadat The Atlantic Monthly, een gerenommeerd Amerikaans tijdschrift, hun enkele maanden na 9/11 had gevraagd een artikel te schrijven over de Israëllobby. Toen ze in 2005 hun goed gestoffeerde artikel aanboden, weigerde de redactie het. Uiteindelijk verscheen het in het buitenland, in de London Review of Books (maart 2006).

Mearsheimer en Walt worden sindsdien met lof én pek overladen. Geprezen worden zij voor hun moed en het openen van een discussie die een verschuiving zou kunnen teweegbrengen in het Midden-Oostenbeleid. Verguisd worden zij (door de lobby) als onbekwame academici, vijanden van Israël, vermoedelijke antisemieten.

De recente ontwikkelingen in het Midden-Oosten, de ongewijzigde houding van de VS en de onverminderde druk op al wie kritiek durft te uiten op het Israëlische beleid, zetten Mearsheimer en Walt ertoe aan hun stelling uit te werken tot een vuistdik boek. Ze dragen nog ontstellender voorbeelden en nog hardere bewijzen aan. Tegelijk dekken ze zich zoveel mogelijk in tegen de voorspelbare verdachtmakingen. In alle toonaarden, tot vervelens toe, verzekeren ze ons dat ze geen wrok koesteren jegens Israël, niet vinden dat dit land zich minder goed gedraagt dan andere landen. Ze wijzen nadrukkelijk elk samenzweringsargument af, onderstrepen dat Amerikaanse Joden geen belangrijke positie bekleden in media of banken en dat het even goede staatsburgers zijn als andere Amerikanen. Zich terdege bewust van de macht van de lobby, overdrijven ze een beetje in hun voorzichtigheid door alles zomaar als ‘antisemitische argumenten’ af te doen. Het lijdt geen twijfel dat antisemieten dit soort argumenten gebruiken en gretig uitbreiden tot alle Joden altijd en overal, maar dat betekent niet dat de argumenten zélf altijd en overal elke grond missen.

De Israëllobby is geen kliek of samenzwering die het buitenlandse beleid van de VS domineert, maar gewoon een machtige belangengroepering van Joden en (in mindere mate) niet-Joden die er alles aan doen om het Amerikaanse buitenlandse beleid zo te beïnvloeden dat Israël er baat bij heeft. De lobby verdedigt zijn belangen op de gangbare manier, niet anders dan de National Rifle Association of het American Petroleum Institute. De lobby beloont of bestraft politici met meer of minder bijdragen voor hun campagnekas. Hij bewerkt regeringsmedewerkers die zijn opvattingen delen, zet media en academici onder druk om het publieke debat over Israël te sturen, intimideert en beschuldigt critici van Israël.

De Israëllobby is niet uniek, behalve wat zijn invloed betreft. Het is een van de machtigste politieke drukkingsgroepen in de VS. De machtigste natie ter wereld aan het lijntje houden, zelfs tegen het eigen belang in, voorwaar, dat is niet niks! Hoe de lobby die macht verworven heeft en behouden kan, maken Mearsheimer en Walt niet echt duidelijk. Tussen de regels door blijkt dat het vooral met dollars te maken heeft, met name het Amerikaanse systeem van privéfinanciering en geldwerving voor verkiezingscampagnes.

Amerikaanse Joden zijn nu eenmaal betrekkelijk welvarend, verhoudingsgewijs sterk in politiek geïnteresseerd en ‘hebben een respectabele schenkingstraditie’.

Mearsheimer en Walt schetsen ook een alternatief Midden-Oostenbeleid. Amerikaanse hulp moet afhankelijk worden gemaakt van de bereidheid van Israël om zijn beleid aan te passen aan de Amerikaanse belangen. Israël moet kiezen tussen ‘een eind maken aan de desastreuze bezetting van de Westelijke Jordaanoever en Gaza en ook in de toekomst een goede bondgenoot blijven van de VS, of doorgaan als koloniale macht, maar dan op eigen benen’. Minder duidelijk is hoe dit gerealiseerd kan worden. Journalisten en academici moeten de discussie aanzwengelen, mythen over Israël doorprikken en het Amerikaanse volk inlichten over de misdaden tegen de Palestijnen. Maar Mearsheimer en Walt tonen net aan dat veel journalisten, academici, politici én presidenten in het gareel gehouden worden door de lobby. Misschien, opperen ze, verandert de lobby wel van binnenuit. Dat is niet erg waarschijnlijk, gezien het door hun aangestipte feit dat de lobby garen spint bij de onzekere situatie in het Midden-Oosten. Telkens als er vrede dreigt, lopen de giften voor de Israëllobby terug.

Gie van den Berghe

Advertisements

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: